Laatste nieuws:
Ziekenhuisopname Matoeschka Johanna (Inola) Sikora »
Pinksterboodschap 2017 Z.Em. Aartsbisschop Johannes »
Paasboodschap 2017 Patriarch Bartholomeus I »
Brief Patriarch aan het begin Grote Vastentijd 2017 »
Kerstboodschap 2016 Z.Em. Aartsbisschop Johannes van Charioupolis »
Nieuwsarchief »
 

PAASBOODSCHAP

Van Zijne Eminentie Job, Aartsbisschop van Telmessos,

Exarch van de Oecumenisch Patriarch,

aan de Geestelijkheid, Monniken, Monialen en Gelovigen

van het Aartsbisdom van Russisch-Orthodoxe Kerken

in West-Europa

(Hieronder volgt de Paasboodschap achtereenvolgens in het Nederlands, Frans, Russisch, Engels en Italiaans:)

Christus is opgestaan!

 

Met vreugde verkondigt de Kerk dit nieuws midden in de Paasnacht, wanneer het licht de duisternis inschijnt en terecht datgene laat zien waarover de H. Paulus, de apostel der heidenen, spreekt: “Indien Christus niet is opgewekt, dan is immers onze prediking zonder inhoud, en zonder inhoud is ook uw geloof” (1 Cor. 15:14). In deze Paasnacht zingt de Kerk: “Dit is de Opstandingsdag: mensen laat ons stralen van vreugde. Pasen, Pasen des Heren, van de dood tot het leven en van de aarde naar de hemelen heeft Christus God ons gebracht, terwijl wij zingen het overwinningslied” (Paaskanon, Ode 1).

 

  

Laten we ons dus verheugen, want de opgestane Christus nodigt ons uit Zijn weg te nemen, Hij, Die “de weg, de waarheid en het leven” (Joh. 14:6) is. Of liever, Hij begeleidt ons op weg door onze reisgenoot te worden om ons Zijn Koninkrijk binnen te leiden, zoals vroeger, na Zijn Opstanding. Hij begeleidde twee leerlingen op de weg naar Emmaüs. Het menselijk leven is immers niets anders dan een pelgrimage naar Gods Koninkrijk, dat voor ons toegankelijk is geworden door de dood van Christus aan het Kruis en Zijn opstanding uit de doden op de derde dag, die ons door onze Doop “van de dood naar het leven en van de aarde naar de hemel” leidt.

Deze pelgrimage met Christus betekent voor ons, net zoals voor de discipelen op weg naar Emmaüs, allereerst luisteren naar Zijn woorden. Het Woord van God horen is geen intellectuele bezigheid. Het is niet voldoende de Schrift als een literair werk te lezen of te beluisteren. Het Woord Gods horen houdt ook in het in praktijk brengen, het toepassen in ons dagelijks leven. Deze opgave is moeilijk, maar niet onmogelijk. Wie het Woord Gods in praktijk brengt, komt dicht bij Christus, en Christus dicht bij hem, en Christus’ woorden slaan dan ook op hem, zoals op de apostelen: “Ik noem u niet meer slaven, want de slaaf weet niet, wat zijn heer doet; maar u heb Ik vrienden genoemd, omdat Ik alles, wat Ik van mijn Vader gehoord heb, u heb bekend gemaakt (Joh. 15:15).

Deze nabijheid van de Opgestane Christus die bij onze doop begint, vindt haar vervulling in de Eucharistische gemeenschap, waarin we hecht met Hem verbonden worden. Net zoals de discipelen die op weg waren naar Emmaüs de Opgestane Christus herkenden in het breken van het brood, worden wij ware leden van het kerkelijk lichaam door deel te nemen aan de Heilige Eucharistie, die ons reeds in dit leven de belofte van het eeuwige leven geeft in de hoop van het komende Koninkrijk: “O groot en allerheiligst Pasen, Christus, o Wijsheid, Woord Gods en Kracht; geef ons nog wezenlijker aan U deel te hebben in de avondloze dag van Uw Koninkrijk” (Paaskanon, Ode 9).

Lid van de Kerk zijn is niet slechts een lidmaatschap van een of andere organisatie, stichting of groep. Lid van de Kerk zijn houdt in op weg te gaan met Christus, Die “van de dood naar het leven en van de aarde naar de hemel” leidt. Dat houdt in vrienden van Christus te worden, net als de discipelen die naar Emmaüs gingen, Zijn metgezellen op de weg der verlossing. Dat houdt in zich afkeren van het kwade en zich verheffen boven de hartstochten die ons afleiden van ons doel: Zijn Woord en Zijn geboden in praktijk te brengen en dikwijls in de H. Eucharistie de Communie te ontvangen.

Zo’n reis samen met Christus naar Zijn Koninkrijk kan alleen in liefde verwezenlijkt worden. Inderdaad heeft de Verlosser ons het gebod der liefde gegeven door ons te zeggen: “Hieraan zullen allen weten, dat gij discipelen van Mij zijt, indien gij liefde hebt onder elkander (Joh. 13:35). Niemand kan beweren vriend van Christus te zijn, Zijn leerling te zijn, of met Christus op te trekken, als hij zijn naaste haat, als hij vijandschap en verdeeldheid zaait binnen het kerkelijk lichaam, of als hij zijn belangen of persoonlijk voordeel op de eerste plaats stelt. De pelgrimstocht met Christus houdt in door de liefde van Christus zijn egoïsme verlaten in de liefde tot zijn naaste, met als einddoel steeds dichter bij de Heer te komen in Zijn Koninkrijk.

Het is in deze geest dat ik u op dit Feest der Feesten, de Dag der Opstanding, wanneer de Kerk ons met haar gezangen uitnodigt “elkander te omarmen en te zeggen ‘Broeders’, ook tot hen die ons haten. Laat ons alles vergeven terwille van de Opstanding” oproep egoïsme en persoonlijke ambities terzijde te stellen om in liefde Christus tegemoet te gaan, Die bereid is onze reisgenoot te worden op de weg van het heil, die ons leidt naar de “avondloze dag van Zijn Koninkrijk”. Met deze gedachten bied ik u de Paaskus aan en wens u toe dat de vreugde van de Opstanding alle dagen van uw leven in uw hart moge blijven.

 

 

 

+ Job, Aartsbisschop van Telmessos,

Exarch van de Oecumenisch Patriarch

 

Parijs,

Kathedraal van de H. Alexander Nevskij,

12 april 2015

 

 

 

Le Christ est ressuscité !

 

C’est avec joie que l’Eglise clame cette annonce au milieu de la nuit de Pâques, où de l’obscurité resplendit la lumière, et c’est à juste titre, car comme nous le dit saint Paul, l’Apôtre des nations, “si le Christ n’est pas ressuscité, notre prédication est donc vaine, et vaine aussi est votre foi” (1 Co 15,14). En cette nuit Pascale, l’Eglise chante : “C’est le jour de la résurrection, peuple rayonnons de joie ! C’est la Pâque, la Pâque du Seigneur. De la mort à la vie, de la terre aux cieux, le Christ Dieu nous a fait passer. Chantons l’hymne de la victoire !” (Canon pascal, ode 1).

 

Réjouissons-nous donc, car le Christ ressuscité nous invite à entreprendre son chemin, lui qui est “la Voie, la Vérité, et la Vie” (Jn 14, 6). Ou plus exactement, Il nous accompagne sur notre chemin, se faisant notre compagnon de route pour nous mener vers Son Royaume, comme jadis, après sa Résurrection, il accompagna les deux disciples sur la route d’Emmaüs. Car la vie humaine n’est rien d’autre qu’un pèlerinage vers le Royaume de Dieu qui nous a été rendu accessible par la mort du Christ sur la Croix et par Sa résurrection du tombeau le troisième jour qui nous fait passer, nous aussi par notre baptêmes, “de la mort à la vie, de la terre aux cieux”.

 

Entreprendre ce pèlerinage avec le Christ signifie en premier lieu nous mettre, comme les disciples d’Emmaüs, à l’écoute de Sa parole. Écouter la Parole de Dieu n’est pas qu’un apprentissage intellectuel. Il ne suffit pas de lire ou d’entendre l’Ecriture Sainte comme une œuvre littéraire. Écouter la Parole de Dieu implique aussi la mettre en pratique, l’incarner au quotidien dans notre vie. Cet exercice est certes difficile, mais il n’est pas impossible. Celui qui met en pratique la Parole de Dieu devient proche du Christ et le Christ devient proche de lui, et les paroles de notre Sauveur s’appliquent à lui, tout comme aux apôtres : “Je ne vous appelle plus serviteurs, parce que le serviteur ne sait pas ce que fait son maître ; mais je vous ai appelé amis, parce que je vous ai fait connaître tout ce que j’ai appris de mon Père” (Jn 15, 15).

 

Cette proximité avec le Christ ressuscité, inaugurée par notre baptême, trouve son accomplissement dans la communion eucharistique où nous nous unissons intimement avec lui. Tout comme les disciples d’Emmaüs reconnurent le Christ ressuscité dans la fraction du pain, de même nous sommes véritablement membres du Corps ecclésial en prenant part à la sainte eucharistie qui nous procure déjà en ce monde les arrhes de la vie éternelle dans l’espérance du Royaume à venir. “O Pâque auguste et très sainte, ô Sagesse, Verbe et Puissance de Dieu, donne-nous de communier plus intimement à toi, au jour sans déclin de Ton Royaume !” (Canon pascal, ode 9).

 

Être membre de l’Eglise n’est donc pas l’appartenance à une organisation, à une institution ou à un groupe. Être membre de l’Eglise signifie entreprendre ce pèlerinage avec le Christ qui nous mène “de la mort à la vie, de la terre aux cieux”. Cela signifie donc devenir à l’exemple des disciples d’Emmaüs des amis du Christ, ses compagnons de route sur cette voie du salut. Cela signifie se détourner du mal et s’élever au dessus des passions qui nous détournent de notre but, par la mise en pratique de Sa Parole et de Ses commandements, et par la communion fréquente à la sainte eucharistie.

 

Un tel cheminement avec le Christ vers Son Royaume ne peut se faire que dans l’amour. En effet, le Sauveur nous a légué ce commandement de l’amour en nous disant : “à ceci tous connaîtront que vous êtes mes disciples, si vous avez de l’amour les uns pour les autres” (Jn 13, 35). Personne ne peut prétendre être ami avec le Christ, être disciple du Christ, ni marcher avec le Christ s’il hait son prochain, s’il cultive l’animosité et la division au sein du Corps ecclésial, ou s’il donne la priorité à ses intérêts ou ses avantages personnels. Entreprendre ce pèlerinage avec le Christ signifie quitter son égoïsme par amour du Christ dans l’amour du prochain avec comme but ultime de s’unir plus intimement à Lui dans Son Royaume.

 

Dans cet esprit, en cette fête des fêtes, jour de la Résurrection, où l’Eglise nous invite dans son hymnographie “à nous embrasser les uns les autres, à dire frère même à ceux qui nous haïssent, et à pardonner tout à cause de la Résurrection”, je vous invite à mettre de côté notre égoïsme et toutes nos ambitions personnelles pour aller, dans l’amour, à la rencontre du Christ qui n’attend qu’à devenir notre compagnon de route sur cette voie du salut qui nous mène vers “le jour sans déclin de son Royaume”. Dans cette perspective, je vous transmets le baiser pascal et vous souhaite que la joie de la Résurrection demeure en votre cœur tous les jours de votre vie.

 

+ Job, Archevêque de Telmessos, Exarque du Patriarche œcuménique

 

Paris, Cathédrale Saint-Alexandre-de-la-Néva, le 12 avril 2015

 


 

ПАСХАЛЬНОЕ ПОСЛАНИЕ

 

Высокопреосвященнейшего архиепископа Тельмисского Иова, Экзарха Патриарха Вселенского,

 

клирикам, монашествующим и всем верным Архиепископии православных русских церквей в Западной Европе Христос воскресе !

 

С радостью Церковь провозглашает это приветствие посреди пасхальной ночи, как свет воссиявший во тьме, справедливо являя то, о чём нам говорит Святой Павел, апостол язычников : « Если Христос не воскрес, то и проповедь наша тщетна, тщетна и вера ваша » (1 Кор 15:14). В эту пасхальную ночь, Церковь воспевает : « Воскресения день ! Просветимся, люди ! Пасха ! Господня Пасха ! Ибо от смерти к жизни и от земли на Небо Христос Бог привел нас, поющих песнь победную » (Пасхальный канон, песнь 1).

 

Возрадуемся, ибо призывает нас в путь Воскресший Христос, Тот, Который сам есть “Путь и Истина, и Жизнь” (Ин 14 : 6). Или, точнее, Он сопровождает нас на пути, становясь нашим спутником, чтобы привести нас в Свое Царство, как некогда, после Своего Воскресения, Он сопровождал двух учеников по пути в Эммаус. Ибо человеческая жизнь есть не что иное как паломничество в Царство Божие, ставшее доступное нам смертью Христа на Кресте и Его воскресением из мертвых в третий день, приводя нас, через крещение, « от смерти к жизни, от земли к небу ».

 

Путешествовать со Христом, прежде всего, означает для нас, как и учеников шедших в Эммаус, умение вслушиваться в Его слова. Слушать Слово Божие это не интеллектуальное образование. Не достаточно читать или слышать Писание просто как литературное произведение. Слушать Слово Божие означает также применять его на практике, воплощая в повседневной жизни. Это весьма нелегкое делание ставшее возможным. Тот, кто претворяет в жизнь Слово Божье становится близким ко Христу, и Христос приближается к нему, и слова нашего Спасителя обращены к нему, как к апостолам : « Я уже не называю вас рабами, ибо раб не знает, что делает господин его ; но Я назвал вас друзьями, потому что сказал вам все, что слышал от Отца Моего » (Ин 15 : 15).

 

Эта близость к Воскресшему Христу, начинающаяся в крещении, находит свое исполнение в евхаристическом общении, в котором мы объединяемся тесно с Ним. Подобно ученикам по пути в Эммаус узнавшим Воскресшего Христа в преломлении хлеба, мы также являемся действительными членами церковного тела, принимая участие в Святой Евхаристии, что дает нам уже в этом мире залог вечной жизни в надежде на грядущее Царство. « О, Пасха великая и священнейшая – Христос ! О, Премудрость, Слово Божие и Сила ! Удостой нас совершеннейшего единения с Тобою в вечно светлый день Твоего Царства » (Пасхальный канон, песнь 9).

 

Быть членом Церкви не подразумевается членство в некоторой организации, учреждении или группе. Быть членом Церкви означает воспринять путь со Христом, который ведет « от смерти к жизни, от земли к небу ». Это означает стать, по примеру учеников идущих в Эммаус, друзьями Христа, Его сподвижниками на пути спасения. Это означает, отвернуться от зла и возвыситься над страстями, которые отвлекают нас от нашей цели, воплощая в жизни Его слова и заповеди, часто причащаясь Святой Евхаристии.

 

Такое путешествие вместе со Христом к Его Царству может быть осуществлено только в любви. В самом деле, Спаситель дал нам заповедь о любви, говоря : « По тому узнают все, что вы Мои ученики, если будете иметь любовь между собою » (Ин 13 : 35). Никто не может стать другом Христа, Его учеником, ни ходить со Христом, если он ненавидит своего ближнего, культивирует враждебность и раскол внутри церковного тела, или же ставит на первое место свои личные выгоды и интересы. Следовать со Христом означает превозмочь свой эгоизм любовью Христа в любви к ближнему с конечной целью приблизиться к Господу в Его Царстве.

 

В этом духе, в этот Праздник праздников, в День Воскресения, когда Церковь приглашает нас песнопениями « обнять друг друга, сказать и ненавидящим нас : Братья, простим всё ради Воскресения », я призываю вас отложить эгоизм и личные амбиции, чтобы пойти в любви на встречу Христу, Который готов стать нашим спутником на пути спасения, приводящего к « невечернему дню Его Царства ». С этими надеждами, я преподаю вам пасхальное целование и желаю, чтобы радость Воскресения оставалась в ваших сердцах во все дни вашей жизни.

 

+ Иов, архиепископ Тельмисский, Экзарх Патриарха Вселенского

 

Париж, кафедральный собор Святого Александра Невского, 12 апреля 2015

 


 

PASCHAL MESSAGE

 

of His Eminence, Job, Archbishop of Telmessos, Exarch of the Ecumenical Patriarch,

 

to the Clergy, Monks and Faithful of the Archdiocese of the Russian Orthodox Churches in Western Europe

 

Christ is risen !

 

It is with joy that the Church proclaims this news in the middle of the night of Easter, when the light shines forth in the darkness, and it is right to do so because as St. Paul, the Apostle to the Gentiles, declared : “[I]f Christ is not risen, then our preaching is empty and your faith is also empty” (1 Corinthians 15:14). On this Pascal night, the Church sings : “It is the Day of Resurrection ! Let us be radiant, O people ! Pascha ! The Lord’s Pascha ! For Christ our God has brought us from death to life, and from earth unto heaven, as we sing triumphant hymns !” (Paschal Canon, Ode 1).

 

Let us rejoice, therefore, as the risen Christ invites us to take up His way – He Who is “the Way, the Truth, and the Life” (John 14 : 6). Or more accurately, He accompanies us on our way, becoming our traveling Companion to lead us into His Kingdom, just as earlier, following His Resurrection, He accompanied the two Disciples on the road to Emmaus. For human life is nothing other than a pilgrimage to the Kingdom of God, which was made accessible to us through the death of Christ on the Cross and by His resurrection from the grave on the third day, which takes us, through our Baptism, ” from death to life, and from earth unto heaven”.

 

This pilgrimage with Christ means first, for us, as for the disciples on their way to Emmaus, a hearkening unto His word. Hearing the Word of God is not merely an intellectual exercise. It is not enough to read or hear the Scriptures as a work of literature. Hearing the Word of God also means to put it into practice, to incarnate it in our daily lives. This exercise is difficult but not impossible. Whoever puts into practice the Word of God becomes close to Christ and Christ becomes close to them, and the words of our Savior apply to them, as they did to the Apostles : “No longer do I call you servants, for a servant does not know what his master is doing ; but I have called you friends, for all things that I heard from My Father I have made known to you”(John 15:15).

 

This proximity to the risen Christ, inaugurated by our Baptism finds its fulfillment in Eucharistic communion where we unite intimately with Him. Just as the Disciples in Emmaus recognized the risen Christ in the breaking of bread, we become true members of the ecclesial Body by taking part in the Holy Eucharist, which gives us, already here in this world, the pledge of eternal life in the hope of the coming Kingdom. “O great and holiest Pascha, Christ ! O Wisdom, Word and Power of God ! Grant that we may more perfectly partake of Thee in the unending Day of Thy Kingdom !” (Paschal Canon, Ode 9).

 

Being a member of the Church is not merely membership in an organization, institution or group. Being a member of the Church means undertaking this pilgrimage with Christ Who leads “from death to life, and from earth to heaven”. It means becoming friends of Christ, as did the Disciples of Emmaus, His companions on this path of salvation. It means turning away from evil and rising above the passions that distract us from our purpose, by putting His Word and His commandments into practice, and communing frequently of the Holy Eucharist.

 

Such a journey with Christ toward His Kingdom can only be done in love. Indeed, the Savior gave us this commandment of love by telling us : “By this all will know that you are My disciples, if you have love for one another” (John 13 : 35). No one can claim to be friends with Christ, or disciples of Christ, nor walk with Christ if they hate their neighbor, if they cultivate animosity and division within the ecclesial body, or if they give priority to their own interests or seek personal advantages. This pilgrimage with Christ means leaving selfishness behind through love of Christ in love of one’s neighbor, with the ultimate goal being : to draw ever closer to Him in His Kingdom.

 

In this spirit, on this Feast of Feasts, the Day of Resurrection, when the Church invites us, by its hymnody, to “embrace one another, to call ‘brothers’ even those who hate us, and forgive all because of Resurrection”, I invite you to put aside all selfishness and our personal ambitions and to go forth, in love, to meet Christ, Who seeks only to become our Companion on this path of salvation that leads us to “the day without end of his Kingdom.” With these thoughts, I offer you the Easter kiss and wish for you that the joy of the Resurrection might remain in your heart all the days of your life !

 

+ Job, Archbishop of Telmessos, Exarch of the Ecumenical Patriarch

 

Paris, Cathedral of Saint Alexander of the Neva April 12, 2015.

 


 

MESSAGGIO PASQUALE di Sua Eminenza Job, Arcivescovo di Telmesso, Esarca del Patriarca Ecumenico

 

Al clero, ai monaci e ai fedeli dell’Arcivescovado delle Chiese ortodosse russe in Europa occidentale

 

Cristo è risorto !

 

È con gioia che la Chiesa proclama questo annuncio nel cuore della notte di Pasqua, nella quale dalle tenebre rifulge la luce, e questo a ragione, perché come ha detto san Paolo, l’Apostolo delle Genti : « Se Cristo non è risuscitato, allora la nostra predicazione è vana, e vana anche la vostra fede » (1 Cor 15, 14). In questa notte pasquale, la Chiesa canta : « Questo è il giorno della Risurrezione, genti rifulgiamo di gioia ! È la Pasqua, la Pasqua del Signore. Dalla morte alla vita, dalla terra al cielo, il Cristo Dio ci ha portato. Cantiamo l’inno della vittoria ! » (Canone pasquale, Ode I).

 

Rallegriamoci, dunque, perché il Cristo risorto, ci invita a intraprendere la sua strada, lui che è « la Via, la Verità e la Vita » (Gv 14, 6). O, più precisamente, Egli ci accompagna lungo il nostro cammino, facendosi nostro compagno di viaggio per condurci verso il Suo Regno, come allora, dopo la Sua risurrezione, accompagnò i due discepoli sulla via di Emmaus. Perché la vita umana non è altro che un pellegrinaggio verso il Regno di Dio, che ci è stato reso accessibile attraverso la morte di Cristo sulla Croce e la sua risurrezione dalla tomba il terzo giorno, che ci fa passare, anche noi per mezzo del nostro battesimo, « dalla morte alla vita, dalla terra al cielo ».

 

Intraprendere questo pellegrinaggio con Cristo significa in primo luogo metterci, come i discepoli di Emmaus, ad ascoltare la sua parola. Ascoltare la Parola di Dio non è un apprendimento intellettuale. Non basta leggere o ascoltare le Sante Scritture come un’opera letteraria. Ascoltare la Parola di Dio implica anche metterla in pratica, incarnarla nella nostra vita quotidiana. Questo esercizio è certamente difficile ma non impossibile. Chi mette in pratica la Parola di Dio si avvicina a Cristo e Cristo si avvicina a lui, e le parole del nostro Salvatore si applicano a lui, come agli apostoli : « Io non vi chiamo più servi, perché il servo non sa che cosa fa il suo padrone ; ma vi ho chiamati amici, perché ho fatto conoscere a voi tutto quello che ho imparato dal Padre mio » (Gv 15, 15).

 

Questa vicinanza al Cristo risorto, inaugurata dal nostro battesimo, trova il suo compimento nella comunione eucaristica, in cui ci uniamo intimamente con lui. Come i discepoli di Emmaus riconobbero il Cristo risorto nello spezzare il pane, così noi siamo veramente membri del corpo ecclesiale partecipando alla Santa Eucaristia che cidà già in questo mondo il pegno della vita eterna nella speranza del Regno venturo. « O Pasqua, augusta e santissima, o Sapienza, Verbo e Potenza di Dio, dacci di comunicare più intimamente con te, nel giorno senza tramonto del tuo Regno ! » (Canone pasquale, Ode IX).

 

Essere membri della Chiesa non significa dunque appartenere a una organizzazione, a un’istituzione o a un gruppo. Essere membri della Chiesa significa intraprendere questo pellegrinaggio con il Cristo, che ci porta « dalla morte alla vita, dalla terra al cielo ». Significa dunque divenire, secondo l’esempio dei discepoli di Emmaus, amici del Cristo, suoi compagni di strada sulla via della salvezza. Significa distogliersi dal male ed elevarsi al di sopra delle passioni che a loro volta ci distolgono dal nostro fine, attraverso la messa in pratica della Sua Parola e dei Suoi comandamenti, e attraverso la comunione frequente alla Santa Eucarestia.

 

Un tale cammino con il Cristo verso il Suo Regno non può farsi che nell’amore. Infatti, il Salvatore ci ha lasciato il comandamento dell’amore dicendoci : « da questo tutti riconosceranno che siete miei discepoli, se avrete amore gli uni per gli altri » (Gv 13, 35). Nessuno può pretendere di essere amico del Cristo, essere discepolo del Cristo, né camminare con il Cristo se odia il suo prossimo, se coltiva animosità e divisione in seno al Corpo ecclesiale, o se dà la priorità ai suoi interessi o ai suoi vantaggi personali. Intraprendere questo pellegrinaggio con il Cristo significa abbandonare il proprio egoismo per amore del Cristo, nell’amore del prossimo e con il fine ultimo di unirsi più intimamente a Lui nel Suo Regno.

 

In questo spirito, in questa festa delle feste, giorno della Resurrezione, in cui la Chiesa ci invita nella sua innografia « ad abbracciarci gli uni gli altri, a dire fratello finanche a coloro che ci odiano, e a perdonare tutto per la Resurrezione », vi invito a mettere da parte il nostro egoismo e tutte le nostre ambizioni personali per andare, nell’amore, incontro al Cristo che non attende altro che diventare nostro compagno di strada su questa via della salvezza che ci porta verso « il giorno senza tramonto del suo Regno ». In questa prospettiva, vi trasmetto il bacio pasquale e vi auguro che la gioia della Resurrezione dimori nel vostro cuore tutti i giorni della vostra vita.

 

+ Job, Arcivescovo di Telmesso, Esarca del Patriarca ecumenico

 

Parigi, Cattedrale di Sant’Alessandro della Nieva, 12 aprile 2015