Laatste nieuws:
Communiqué Aartsbisdom 17 Januari 2019 »
Kerstboodschap 2018 Z. Em. Johannes van Charioupolis »
KERSTBOODSCHAP 2018 Z.Em. Johannes v. Charioupolis »
KERSTBOODSCHAP 2018 Patriarch Bartholomeos I »
Ziekenhuisopname Matoeschka Johanna (Inola) Sikora »
Nieuwsarchief »
 

Communiqué Aartsbisdom 17 Januari 2019

 

In de afgelopen dagen hebben veel priesters en diakens van het aartsbisdom een brief ontvangen van de Griekse metropoliet van het land waar zij wonen met de instructies om niet langer hun eigen aartsbisschop te gedenken daar zij toegetreden zijn tot de geestelijkheid van de Griekse metropoliet, en dat onze parochies en gemeenschappen deel uit zijn gaan maken van deze Metropolie, en tenslotte instrueerde om alle relevante parochiedocumenten en archieven over te dragen.

 

In dit verband verwijst de Raad van het Aartsbisdom naar zijn communiqué van 30 november en brengt hier enige verduidelijkingen aan.

 

Deze interventie door externe bisschoppen in het eigenlijke lichaam van ons aartsbisdom – ook al zijn zij bisschoppen van hetzelfde patriarchaat – is onregelmatig vanuit het oogpunt van ecclesiologie en recht: inderdaad, zijn eminentie, aartsbisschop John is de enige legitieme heersende bisschop van orthodoxe parochies van de Russische traditie in West-Europa. Op 28 maart 2016 werd hij op rechtmatig basis gekozen door de Buitengewone Algemene Vergadering van het Aartsbisdom, samengesteld uit alle geestelijken en leken afgevaardigden van de parochies die deel uitmaken van ons kerkelijk lichaam; op 22 april 2016 heeft de Heilige Synode van het Oecumenisch Patriarchaat deze verkiezingen geratificeerd. Vanaf dat moment was aartsbisschop John volledig gevestigd in zijn taken. Sindsdien heeft hij noch ontslag genomen, noch om pensionering gevraagd en blijft hij, volgens de definitie de bisschoppelijk gezondene.

 

Net zoals al zijn voorgangers sinds de Eerwaarde Metropoliet Eulogij, en in alle landen waar zijn parochies gevestigd zijn, viert zijn eminentie aartsbisschop Johannes de Eucharistie van de kerk in katholiciteit, evenals alle sacramentele handelingen; hij gaat voor in de wijdingen van kerken en antimensia, hij wijdt tot elke rang van kerkelijke dienst in ons aartsbisdom. In zijn hoedanigheid van bisschop van het Patriarchaat van Constantinopel nam hij onlangs deel aan de synaxis van de Hierarchen van de oecumenische troon [1-3 september 2018] en in 2016 in de Heilige en Grote Raad van de Orthodoxe Kerk [op Kreta ]. Zijn status als enige diocesane bisschop van ons aartsbisdom is onweerlegbaar, canoniek en juridisch, zoals bevestigd door de officiële statuten van het aartsbisdom.

De statuten van het aartsbisdom zijn bekend bij het Patriarchaat en zijn sinds 1931 alom goedgekeurd door de Heilige Synode; in hun huidige versie omvatten ze met name:

 

Artikel 11:

Het aartsbisdom en de daarbij behorende gemeenschappen [parochies en kloosters] worden onder het bestuursorgaan en de geestelijke, pastorale en morele leiding geplaatst van een heersende bisschop, met de rang en titel van aartsbisschop, onder obiëntie aan zijn algehele heiligheid de oecumenische patriarch van Constantinopel. De aartsbisschop is de president van het aartsbisdom.

 

Artikel 40

De aartsbisschop oefent zijn functies voor het leven uit. Hij kan zich echter terugtrekken uit het bestuur van het aartsbisdom na overleg met het bisschoppelijk comité en de raad van het aartsbisdom. Aan de andere kant kan hij alleen van zijn functie worden ontheven als een bevoegde hogere kerkelijk tribunaal – namelijk de Heilige Patriarchale Synode – een oordeel heeft uitgesproken.

 

Deze bepalingen laten geen andere interpretatie toe: onze diocesane geestelijkheid moet doorgaan met de manier van liturgische herdenking die ze sinds mensenheugnis hebben toegepast, en ze blijven, net als de parochies en kloosters, onder directe gehoorzaamheid aan Zijne Eminentie, aartsbisschop Johannes. Alle diocesane bestanden blijven eigendom van het aartsbisdom en ze kunnen niet zonder gefundeerde redenen (juridisch verplichte gronden) worden overgedragen aan een externe autoriteit.

 

Op 27 november 2018 besloot het oecumenisch patriarchaat om de patriarchale en synodale Tomos van 19 juni 1999 in te trekken, die de aartsbisschop de rang van patriarchaal exarchaat had gegeven. Hoewel de aartsbisdomraad de unilaterale aard van dit besluit, waarover geen raadpleging heeft plaatsgevonden, betreurt, erkennen we dat het patriarchaat het recht had om deze beslissing te nemen. We mogen echter het concept van intrekking van de status van Patriarchaal Exarchaat niet verwarren met de uitdrukking “ontbinding van het aartsbisdom”, zoals door sommige bronnen op internet degenererend wordt gebruikt.

 

De beslissing van het Patriarchaat van Constantinopel Opel van 27 november bevat een unilateraal aspect (de terugtrekking van de Tomos van 1999) en een bilaterale of zelfs trilaterale aspect (de uitnodiging van de gemeenschappen van het Aartsbisdom om toe te treden tot de Griekse Metropolieten, waarover niet duidelijk is of deze in dit verband zijn geraadpleegd). Het multilaterale aspect moet beslist worden bepaald door de collectieven (gemeenschappen) en individuen (de geestelijken) in kwestie. Niemand kan vooruitlopen op de ecclesiologische fundamentele handeling die de veronderstelling van een extern gemaakte beslissing impliceert.

 

Om het aartsbisdom, dat in 1921 werd gesticht (dat wil zeggen, zelfs voordat het in het Patriarchaat van Constantinopel werd ontvangen) te ontbinden, is alleen de algemene vergadering bevoegd. Het werd geldig bijeengeroepen voor 23 februari en heeft een enkel punt op de agenda: de discussie over deze beslissing van het Patriarchaat.

 

Net zoals het Oecumenisch Patriarchaat voor zijn lokale werking in Turkije voldoet aan het wettelijke regime van de Turkse Republiek, wat soms zeer restrictief is, heeft men ons aartsbisdom altijd aangemoedigd om zichzelf te organiseren in overeenstemming met de wetgeving van de landen waar de parochies zijn gevestigd en om die wetten volledig te respecteren. In plaats van een afwijking van de goede organisatie van de kerk, is respect voor wettelijke procedures de veiligste canonieke toepassing die rechtstreeks is geïnspireerd door het orthodoxe ethos.

 

Ons aartsbisdom bevindt zich vandaag, de jure, in de positie waarin het was voordat het werd verwelkomd in het oecumenisch patriarchaat. De facto willen we echter niet dat deze lange en vruchtbare periode eindigt zonder een directe persoonlijke ontmoeting tussen de vertegenwoordigers van ons aartsbisdom en de autoriteiten van het Patriarchaat.

 

Inderdaad, we zullen nooit in staat zijn om de juiste woorden te vinden om onze dankbaarheid aan het Oecumenisch Patriarchaat te uiten voor zijn canonieke bescherming gedurende al die jaren. De Heilige Kerk van Constantinopel heeft er alles aan gedaan om de specifieke kenmerken van de werking van ons bisdom te respecteren, geïnspireerd door de beslissingen en debatten van de Raad van Moskou Raad 1917-1918, en daarvoor zijn we zeer dankbaar. Dit laat zien hoezeer de kerkelijke roeping van het Patriarchaat echt supra-etnisch is.

 

Als het Oecumenisch Patriarchaat de deur zou sluiten voor elke mogelijkheid dat het Aartsbisdom in haar midden zou blijven, zou de Algemene Vergadering dienovereenkomstig adviseren. Noch de Griekse Metropolieten van West-Europa, noch de Raad van het Aartsbisdom, noch zelfs de aartsbisschop kunnen de plaats innemen van de kerkvergadering die geldig is bijeengeroepen voor 23 februari.

 

Ondertussen roept de Raad van het Aartsbisdom alle partijen op de vrede van de kerk en de wettelijke bepalingen te respecteren die ervoor zorgen dat, in het lichaam van Christus, “alle dingen fatsoenlijk en in orde worden gedaan” (1 Kor. 14: 40). Zoals de apostel Paulus altijd leert: “Want God is geen God van wanorde, maar een God van vrede” (1 Kor. 14:33). Het tegenovergestelde van wanorde is dan niet orde, maar vrede.